அகநானூறு - "சேற்று நிலை முனைஇய..."

அகநானூறு - 46

• திணை :- மருதம்

• துறை :- வாயில் வேண்டிச் சென்ற தலைமகற்குத் தோழி வாயில் மறுத்தது 

• பாடியவர் :- அள்ளூர் நன் முல்லையார்

பாடல் :

சேற்று நிலை முனைஇய செங் கட் காரான்
ஊர் மடி கங்குலில், நோன் தளை பரிந்து,

கூர் முள் வேலி கோட்டின் நீக்கி,

நீர் முதிர் பழனத்து மீன் உடன் இரிய

அம் தூம்பு வள்ளை மயக்கி, தாமரை 

வண்டு ஊது பனி மலர் ஆரும் ஊர!

யாரையோ? நிற் புலக்கேம். வாருற்று,

உறை இறந்து, ஒளிரும் தாழ் இருங் கூந்தல்,

பிறரும், ஒருத்தியை நம் மனைத் தந்து,

வதுவை அயர்ந்தனை என்ப. அஃது யாம் 

கூறேம். வாழியர், எந்தை! செறுநர்

களிறுடை அருஞ் சமம் ததைய நூறும்

ஒளிறு வாட் தானைக் கொற்றச் செழியன்

பிண்ட நெல்லின் அள்ளூர் அன்ன என்

ஒண் தொடி நெகிழினும் நெகிழ்க; 

சென்றி, பெரும! நிற் தகைக்குநர் யாரோ?  

பொருள்:

சேற்றை உடைய வயலில் உள்ள கரிய எருமையானது, ஊரே உறங்கும் நடுநிசியில் தன் பலமான கட்டினை அறுத்துக்கொண்டு, கூரிய முட்களைக் கொண்ட வேலியைத் தன் கொம்புகளால் விலக்கி, நீர் நிறைந்த வயல்களில் உள்ள மீன்கள் அஞ்சி ஓடுமாறு சென்று, அங்குள்ள வள்ளைக் கொடியை மயக்கி, வண்டுகள் மொய்க்கும் குளிர்ந்த தாமரை மலரை உண்ணும் வளமான ஊரின் தலைவனே!
நீ யாரோ? உன்னைப் பற்றி நாங்கள் கேள்விப்படுகிறோம். ஒளிரும் நீண்ட கூந்தலை உடைய வேறொருத்தியை நம் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து திருமணம் செய்துகொண்டதாக ஊரார் கூறுகின்றனர். அதைப்பற்றி நாங்கள் எதுவும் சொல்லமாட்டோம். எங்கள் தந்தையே, நீ நீடுழி வாழ்க!
பகைவர்களின் யானைப் படைகளை உடைய போர்க்களத்தை அழித்தொழிக்கும், ஒளிரும் வாளேந்திய படையைக் கொண்ட வெற்றிமிக்க பாண்டிய மன்னனின், நெற்குவியல்களை உடைய அள்ளூர் போன்ற என் அழகும் செல்வமும் அழிந்தாலும், அதனால் என் ஒளிபொருந்திய வளையல்கள் கழன்று விழுந்தாலும் விழட்டும். பெருமானே, நீ செல்லலாம். உன்னைக் குறை சொல்பவர் யார் இருக்கிறார்கள்?